Gisteren. Een enorm gevoel van moeheid viel als een deken over me heen. Ik voelde het al aankomen, door voorzichtige emoties die van uit de diepte een weg naar boven zochten…
Ik stopte waar ik mee bezig was. Werd stil, keerde met mijn aandacht naar binnen en ging voelen. Ik maakte contact met de beweging van mijn adem, de sensaties in mijn lichaam en mijn gevoelswereld. Een paar tranen rolde over mijn wangen en de vraag kwam op, “waar gaat dit over?”
De mind wil graag begrijpen. Soms is het fijn om te begrijpen waar het over gaat en een andere keer houdt dit je juist weg bij wat er werkelijk in de diepte speelt. De verklaring is dan de reden om niet verder en dieper te hoeven voelen. Ik voel dat ik beweging nodig heb, dus besluit te gaan wandelen.
De natuur is voor mij een fijne hulpbron om dieper contact met mezelf te ervaren. Ik sta op en wandel het bos in, mijn achtertuin 🙂 In het bos, voel ik dat de energie verandert in mijn lijf; het wordt ruimer en ik voel me meer geaard. Ik loop en laat de energie van de natuur doen wat het doet…
Tot een boom mijn aandacht trekt. Ik vraag in de evergie, toestemming om dichterbij te komen, mijn lichaam reageert met een ja en ik ga met mijn rug tegen de boom staan. Zo sta ik een paar minuten; hoofd, rug, handen en billen tegen de boom. Voeten op de grond en knieën van het slot zodat de energie kan stromen…
Ik adem en laat mijn energie, circuleren met de energie van de boom. Ik sta steeds steviger en ben meer geaard. De boom voelt fijn en mijn systeem verzacht en ontspant. Er komt ruimte om dieper te voelen. Ik voel me ‘lost’, dat is het woord wat binnen komt. Mijn mind wil weer gaan zoeken naar het waarom, maar ik blijf bij het voelen….
Dan ‘weet’ ik dat ik me om mag draaien. Ik breng mijn voorhoofd tegen de stam van de boom, net als mijn borst en mijn bekken. Mijn handen plaats ik op de stam. Er rollen tranen over mijn wangen. Door het toelaten van het gevoel kunnen deze vrij stromen. Ik adem door, want mijn systeem kent het en weet; dit is belangrijk.
Dan ervaar ik een warme energie die zich om de achterkant van mijn lichaam heen legt. Als een zachte warme deken die beschermt. Het voelt als koestering en naast ‘feeling lost’ is er ook een gevoel van ‘belonging’. Zo blijf ik nog even staan, tussen de boom en de energetische deken. Toelatend en loslatend…
Met een andere gevoelsbeleving loop ik weer naar huis. Het gevoel lost te zijn, is nog niet weg. Wel voel ik me zachter en rustiger. Ik hoef alleen maar te blijven voelen in dit proces.
Je lost voelen, verloren, dwalende… Kan betekenen dat er een shift gaande is. De plek waar je was, past niet meer, maar op de nieuwe plek sta je nog niet stevig. Wat vanuit de mind komt, houdt je op de oude plek. De mind houdt namelijk niet van verandering. Maar verandering is het continue proces van het leven, van de natuur. En jij bent een deel van de natuur.
Voelen;
Contact maken met wat er in je leeft en wat er door je heen wil bewegen. Je hieraan over geven en je steeds weer afstemmen, maakt dat het kan en blijft stromen. Leven zoals dat de bedoeling is, in lijn met de natuur en wie jij bent.
Met liefde,
Bea